در سال‌های اخیر ژانر طبیعت بی‌جان برایم اهمیت بسزایی یافته و سعی کرده‌ام امکانات بیشتری را در اشیا جستجو کنم. مدت‌ها اشیا برای من تنها بهانه‌ای برای نقاشی بودند؛ موضوعاتی برای جستجوی رنگ، فرم، ترکیب‌بندی و کشف بیان شخصی در طراحی و نقاشی.
در این مسیر سعی کرده‌ام با ایجاد فضایی منسجم میان اشیا و پیرامون آن‌ها امکان تصویری و مفهومی فراتر از کارکرد و کاربرد آنها را بازخوانی کنم. اشیا با فاصله گرفتن از کارکرد و زمینه‌ی آشنای خود، در فضایی بی‌زمان و بی‌مکان، جایگاه تازه‌ای پیدا می‌کنند؛ حضوری که مرز میان شی و انسان را مبهم می‌کند و امکان خوانشی دیگر را پیش می‌نهد.
در مجموعه‌ی پیش رو معنا نه در خود اشیا، بلکه در نسبت‌هایی شکل می‌گیرد که از کنار هم قرار گرفتن آن‌ها در فضایی عاری از نشانه‌های آشنا پدید می‌آید؛ نسبتی که گاه یادآور ثبت لحظه‌ای مشترک است، بی آنکه روایت مشخصی را بازگو کند.
 
امین مومن