این مجموعه از گفت‌وگوی میان کاغذ و حافظه ساخته شده؛ اشکال حاضر در سطح، برآمده از عمق لایه‌های زیرینند. اینجا کاغذ دیگر تنها زمینه نیست، خودِ اثر است؛ تنِ زنده‌ای که نفس می‌کشد، می‌پوشاند، پنهان می‌کند و آشکار می‌سازد. در هر لایه، ردّی از من نهفته است؛ بخشی که می‌خواسته پنهان بماند و بخشی که میلِ دیده‌شدن داشته است.
چاپ‌ها میان دو لایه‌ی کاغذ مدفون شده‌اند؛ همچون خاطراتی که گاهی از پسِ زمان سر برمی‌آورند و گاهی در سکوتِ ذهن فرو می‌روند. این پنهان‌سازی برای من نوعی بازگشت به درون است؛ سفری به لایه‌های وجود، جایی که معنا نه بر سطح، بلکه در ژرفا پدیدار می‌شود.
در روند ساخت، از گلِ گلایل بهره برده‌ام، گلی که در فرهنگ ما نشانه‌ی سوگ است، اما برای من نمادِ ایستادگی در دلِ رنج است. با فشردن آن بر سطحِ خمیرِ کاغذ، ردّش را جا گذاشته‌ام؛ ردّی از فنا و ماندگاری، از لطافت و زخم. آن‌چه بر صفحه مانده، نه تصویرِ گل، بلکه خاطره‌ی تماسِ آن با ماده است؛ لحظه‌ای کوتاه از حضور.
در بعضی از کارها فضای بصری انتزاعی شده و دیدن بدل می‌شود به نوعی کشف. همان‌گونه که ما خود، توده‌ای از لایه‌ها و تجربه‌ها هستیم؛ گاه شفاف، گاه تیره، و همواره در حال دگرگونی. برای من هر اثر یادآور این حقیقت است که آشکار شدن، همیشه به معنای دیده شدن نیست و پنهان ماندن، همیشه به معنای نبودن نیست.
در نهایت، این کاغذها خودِ مَنند؛ شکننده و در عین حال سرسخت، پر از راز و رمز، همچون تکه‌هایی از درون که در جست‌وجوی معنا به سطح آمده‌اند.
 
سیما زاد