گزارش تصویری نمایشگاه دگرگونی در گالری اَدوُک‌آرتسی

یکشنبه ۶ تیر ۱۴۰۰

عنوان: دگرگونی
گالری: اَدوُک‌آرتسی
هنرمند: شادی یوسفیان
تاریخ برگزاری: ۲۹ خرداد تا ۲۶ تیر ۱۴۰۰
_____
 
آثار شادی یوسفیان در گیرودار مسائل شخصی و اجتماعیِ زندگی معاصر و به طور مشخص هویت فرهنگی و تجربه‌ی مهاجرت است. آثار او به‌عنوان یک مهاجر ایرانی، مسائل مهمی را که مضامینی جهانی دارند بازتاب می‌دهد؛ مضامینی همچون فقدان، جابه‌جایی، بیگانگی و بازسازی.
شادی در نخستین آثار خود، تجربه‌ی بحران هویتی را که بعد از مهاجرت به ایالات متحده با آن درگیر شد به نمایش می‌گذارد. شیوه‌ی سبکی او در نخستین آثار عکاسانه‌ی او مانند مجموعه‌ی «خودنگاره ۱» و مجموعه‌ی «خودنگاره ۲» به‌طور واضحی بار سختی و ناراحتی او از این جابه‌جایی را به دوش می‌کشند. او در این نخستین مجموعه‌ها، از عکاسی نه برای یک بازنمایی عکاسانه‌ی محض، بلکه بیشتر به‌عنوان رسانه‌ای برای خودبیان‌گری استفاده می‌کند؛ طوری که بتواند پیچیدگی‌های احساسی خود در مورد موضوع مورد‌نظر را بروز بدهد. او با بریدن، خراشیدن، چسباندن و سپس چاپ‌ نگاتیو‌های دستکاری‌شده، آثار رسا و پرمعنا خلق می‌کند که با مخاطب از ناکامی دو دوگانگی هویتش گفت‌وگو می‌کند، هویت‌هایی که به هیچ‌یک از آنها احساس تعلق کامل ندارد.
پس از مجموعه‌ی خودنگاره‌ها، مجموعه‌های «وارسی» و «هویت جهانی» را خلق کرد، مجموعه‌هایی که باز هم با مسائل هویتی سروکار دارد اما این‌بار در سطحی کاملاً جهانی. شادی در این مجموعه این ایده را مورد بررسی قرار می‌دهد که هویت ثابت نیست بلکه بسیار سیال و پویاست. او از افراد مختلف با جنسیت‌، ملیت‌ و سنین مختلف عکس گرفت، نگاتیوها را قیچی و دستکاری کرد و آن‌ها را به عنوان «کلاژ‌های نگاتیوی» جفت‌و‌جور کرد و (در سری هویت جهانی) روی بوم و (در سری وارسی) روی اسلاید چاپ کرد. این تصاویر، پویایی هویت را که به نگاه مخاطب و توانایی آن‌ها در فراروی از تنها یک جنبه از فرد و صورت فیزیکی‌شان بستگی دارد، نشان می‌دهند. شاید این دو مجموعه در زندگی شادی - هم به عنوان هنرمند و هم به عنوان فرد - نقطه‌عطفی است که به او کمک کرد تا با هویت دوگانه‌اش به صلح رسد و به سوی وضعیت ذهنی آرام‌تری حرکت کند. این آرامش در مجموعه‌های بعدی او ازجمله نامه‌ها، خاطرات و خاطرات روزانه مشهود است.
با اینکه موضوع اصلی کار او تغییر قابل‌توجهی نکرده است اما او در مجموعه‌های اخیرش از یک رویکرد خودجوش اکسپرسیو (مانند مجموعه‌های «خودنگاره ۱ و ۲») به سوی یک رویکرد برنامه‌ریزی‌شده، مینیمال و تکرارشونده حرکت کرده است. در تمام این مجموعه‌ها، او چیزهای بسیار شخصی خود (مثل نامه‌ها، آلبوم‌های عکس و دفترچه‌های خاطرات) را به شیوه‌ای بسیار همگانی و قابل‌فهم و از طریق تکرار و هندسه‌های ساده بازنمایی می‌کند. فرایند نابودی و هدفمندسازی چیزی ارزشمند، به‌عنوان تشریفات درمان و مراقبه عمل می‌کند. تشریفاتی که به او کمک می‌کنند تا ضمن بازنمایی گذشته، در زمان حال حضور یابد.
تمام آثار شادی تا به امروز، میل به اخذ و تقطیر برخی از عصاره‌های زندگی خود به عنوان مهاجر و همچنین وصل آن‌ها به یک تجربه‌ی جهانی‌تر بوده‌اند. آثار او نوعی از فروپاشی و تجزیه را پیشنهاد می‌دهند و می‌سازند و همچنین نوعی تلاش برای نوسازی و بازسازی «خود» در یک زمینه‌ی اجتماعی و فرهنگی جدید است.
او آن‌ها را به عنوان عناصر تصویری تازه جمع‌آوری می‌کند؛ تصویری که حافظه را به‌عنوان سیر زمان ثبت می‌کند و به خاطره نگاهی دوباره می‌اندازد. این فرآیند اثر آینه‌ای از گذشته و حال، بیان ویرانی و بازسازی، را افاده می‌کند.

در حال بارگذاری تصاویر loading
جهت استفاده از امکانات سایت ابتدا وارد شوید.
عضو گالری‌اینفو هستید؟ ورود به گالری اینفو
عضو گالری‌اینفو نیستید؟ ثبت نام در گالری اینفو
مشکلی به وجود آمده است
اثر از آرشیو شما حذف شد اثر به آرشیو شما اضافه شد هنرمند از آرشیو شما حذف شد هنرمند به آرشیو شما اضافه شد گالری از آرشیو شما حذف شد گالری به آرشیو شما اضافه شد نمایشگاه از آرشیو شما حذف شد نمایشگاه به آرشیو شما اضافه شد